ადამიანები ალკოჰოლურ სასმელებს ათასწლეულების განმავლობაში ამზადებენ. ლუდი, ღვინო თუ არაყი სხვადასხვა ეპოქასა და კულტურაში განსხვავებულ როლს ასრულებდა. ზოგან ისინი ყოველდღიური რაციონის ნაწილი იყო, ზოგან რელიგიურ რიტუალებს ახლდა თან, ზოგან კი მათ მიმართ მკაცრი აკრძალვა მოქმედებდა. 

ამ ბლოგში ალკოჰოლის ისტორიას მიმოვიხილავთ და გავიგებთ, თუ როგორ აღმოაჩინა ადამიანმა ფერმენტაციის მეთოდი, რა სასმელებს ამზადებდნენ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში და როგორ იქცა ალკოჰოლი საერთაშორისო ვაჭრობის მნიშვნელოვან ნაწილად.

ალკოჰოლის აღმოჩენა მხოლოდ ადამიანის დამსახურება არ არის, რადგან ბუნებაში ეს პროცესი თავისთავადაც ისედაც მიმდინარეობს. როდესაც გადამწიფებული ხილი იშლება, მის შაქარს მიკროსკოპული ორგანიზმები, საფუარები, საკვებად იყენებენ და ამ დროს ეთანოლი წარმოიქმნება. ეთანოლი კი ალკოჰოლური სასმელების შემადგენელი ელემენტია.  ამ პროცესს ფერმენტაცია ეწოდება.

ფერმენტაციის შედეგები ცხოველთა სამყაროშიც კი შეიმჩნევა. მაგალითად, შიმპანზეები ხშირად პოულობენ გადამწიფებულ ხილს, რომელსაც თავისებური, ტკბილი სუნი აქვს. ხილის შეჭმის შემდეგ მათ ქცევაში აშკარა ცვლილებები შეიმჩნევა. ადამიანმა დროთა განმავლობაში ეს ბუნებრივი პროცესი შეისწავლა და მიზანმიმართულად გამოიყენა, რის შედეგადაც პირველი ალკოჰოლური სასმელები გაჩნდა.

ზუსტად ვერავინ იტყვის, თუ როდის დაამზადეს პირველი ფერმენტირებული სასმელი. ყველაზე ადრეული მტკიცებულება ჩინეთიდან მოდის და ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მეშვიდე ათასწლეულით თარიღდება. არქეოლოგებმა თიხის ჭურჭელში აღმოაჩინეს ნაშთები, რომლებიც ადასტურებს, რომ იქაური მოსახლეობა ბრინჯის, ფეტვის, ყურძნისა და თაფლისგან სასმელს ამზადებდა.

ჩინეთში პირველი მტკიცებულების აღმოჩენიდან რამდენიმე ათასწლეულის შემდეგ, ფერმენტაციის შესახებ ინფორმაცია მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში გავრცელდა. თითოეულ რეგიონში ადგილობრივ ნედლეულს იყენებდნენ და განსხვავებულ სასმელებს ამზადებდნენ.

მესოპოტამიასა და ეგვიპტეში მთელი წლის განმავლობაში მარცვლეულისგან ლუდს ხარშავდნენ. ლუდი ყველა სოციალური ფენისთვის ხელმისაწვდომი სასმელი იყო, რადგან მას მუშებიც კი ყოველდღიურ ულუფად იღებდნენ. მართალია, ღვინოსაც აწარმოებდნენ, თუმცა ამ რეგიონების კლიმატი ყურძნისთვის იდეალური არ აღმოჩნდა, რის გამოც ღვინო იშვიათ და ძვირადღირებულ სასმელად მიიჩნეოდა.

საბერძნეთსა და რომში რადიკალურად განსხვავებული ვითარება იყო. ყურძენი იქ ადვილად ხარობდა და ღვინო ისეთივე ხელმისაწვდომი გახდა, როგორც ლუდი ეგვიპტესა და მესოპოტამიაში. ბერძნები ღვინოს ყოველდღიურობის განუყოფელ ნაწილად მიიჩნევდნენ. მაგალითად, ექიმები მას ჯანმრთელობისთვის სასარგებლო საშუალებად თვლიდნენ, პოეტები კი შემოქმედებით თვისებებს მიაწერდნენ.

იქიდან გამომდინარე, რომ საფუარები ნებისმიერ მცენარეულ შაქარს აფერმენტირებენ,  ადამიანები ადგილობრივი ნედლეულისგან მრავალფეროვან სასმელებს ამზადებდნენ. მაგალითად, სამხრეთ ამერიკაში გავრცელებული იყო ჩიჩა და მას ზოგჯერ ჰალუცინოგენურ მცენარეებსაც უმატებდნენ. დღევანდელი მექსიკის ტერიტორიაზე კაქტუსის წვენისგან პულკეს, იაპონიაში კი ბრინჯისგან საკეს ამზადებდნენ. აღმოსავლეთ აფრიკაში ბანანისა და პალმის ლუდი იყო გავრცელებული. 

მსოფლიოს თითქმის ყველა რეგიონს საკუთარი ფერმენტირებული სასმელი გააჩნდა. ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ალკოჰოლის მოხმარება ადამიანის ყოფის ნაწილად ადრეულ ეტაპზევე იქცა, მიუხედავად იმისა, თუ რა კლიმატურ თუ გეოგრაფიულ პირობებში ცხოვრობდა ის.

რაც უფრო მეტად მკვიდრდებოდა ალკოჰოლი ყოველდღიურობაში, მით უფრო მრავალფეროვანი ხდებოდა მისდამი დამოკიდებულებაც. ზოგ კულტურაში მას ღირებულ პროდუქტად მიიჩნევდნენ, ზოგან კი მისი მოხმარების შეზღუდვას ან სრულ აკრძალვას უჭერდნენ მხარს.

საბერძნეთში, სადაც ღვინო ფართოდ იყო გავრცელებული, ფილოსოფოსები ზომიერებას ქადაგებდნენ. ისინი არ უარყოფდნენ ღვინის მოხმარებას, თუმცა სიმთვრალეს მიუღებლად მიიჩნევდნენ. ადრეული ქრისტიანული და იუდეური ტრადიციები ღვინოს რიტუალურ მნიშვნელობას ანიჭებდნენ. მაგალითად, ზიარების საიდუმლოში ღვინოს დღემდე ცენტრალური ადგილი უჭირავს, თუმცა ამავე დროს გადაჭარბებული თრობა ცოდვად ითვლებოდა.

ისლამურ სამყაროში ეს საკითხი სხვაგვარად გადაწყდა. თავდაპირველად ალკოჰოლის მიღება მხოლოდ ლოცვის დროს აიკრძალა, თუმცა დროთა განმავლობაში ეს შეზღუდვა გამკაცრდა და საბოლოოდ სრულ აკრძალვად იქცა. აღნიშნული წესი ახლო აღმოსავლეთში, აფრიკასა და ესპანეთის გარკვეულ ნაწილშიც მოქმედებდა.

უძველესი ფერმენტირებული სასმელები შედარებით სუსტი იყო. ამის მიზეზი თავად ფერმენტაციის ბუნებრივ შეზღუდვაში მდგომარეობს. როდესაც ალკოჰოლის კონცენტრაცია დაახლოებით 13%-ს აღწევს, საფუარები ვეღარ გადარჩება, რადგან ფერმენტაციის პროცესში წარმოქმნილი ეთანოლი მათთვის ტოქსიკური ხდება. საფუარების დაღუპვასთან ერთად ფერმენტაციაც წყდება, რის გამოც სასმელში ალკოჰოლის რაოდენობა აღარ იმატებს.

სწორედ ამიტომ, ათასწლეულების განმავლობაში, ალკოჰოლურ სასმელებში ეთანოლის შემცველობა ამ ბუნებრივ ზღვარს ვერ სცილდებოდა.

ვითარება მე-9 საუკუნეში შეიცვალა, როდესაც არაბმა მეცნიერებმა დისტილაციის პროცესი აღწერეს. დისტილაცია მარტივი პროცესია: ფერმენტირებულ სითხეს აცხელებენ, რადგან ალკოჰოლი წყალთან შედარებით დაბალ ტემპერატურაზე დუღს და უფრო ადრე ორთქლდება. ამ ორთქლს აგროვებენ, აცივებენ და შედეგად იღებენ სითხეს, რომელშიც ალკოჰოლის კონცენტრაცია საწყის სასმელთან შედარებით გაცილებით მაღალია.

თავდაპირველად ამ მეთოდით მიღებულ სპირტიან სასმელებს მხოლოდ სამკურნალო დანიშნულებით იყენებდნენ. დროთა განმავლობაში მათ ვაჭრობაში მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავეს, რადგან ლუდისა თუ ღვინისგან განსხვავებით, სპირტიანი სასმელები არ ფუჭდებოდა. სწორედ ეს თვისება აქცევდა მათ ტრანსპორტირებისა და შენახვისთვის იდეალურ პროდუქტად.

XVI-XVII საუკუნეებში, დიდი გეოგრაფიული აღმოჩენების ეპოქაში, სპირტიანმა სასმელებმა ახალი და მოულოდნელი ფუნქციები შეიძინა.

კარიბის ზღვის რეგიონში მდებარე ევროპულ კოლონიებში შაქრის ლერწამს ამუშავებდნენ. სწორედ ამ ნედლეულისგან ამზადებდნენ რომს, რომელიც მეზღვაურთა ძირითად სასმელად იქცა და ჩრდილოეთ ამერიკის სავაჭრო ბრუნვაშიც მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავა. ევროპელები აფრიკაში ბრენდისა და ჯინის ექსპორტს ეწეოდნენ, რადგან ამ სასმელებს მიწის, პალმის ზეთისა თუ რეზინის სანაცვლოდ ცვლიდნენ. სპირტიანი სასმელები ზოგიერთ რეგიონში ვალუტის როლსაც კი ასრულებდა.

ალკოჰოლმა ზღვაოსნობაშიც საკუთარი ადგილი დაიმკვიდრა.  ევროპიდან აღმოსავლეთ აზიასა თუ ამერიკის კონტინენტამდე მოგზაურობა თვეობით გრძელდებოდა, რაც ეკიპაჟისთვის სასმელი წყლის მარაგის შენარჩუნებას ართულებდა. წყლის კასრებში ბრენდის დამატება ამ პრობლემას ეფექტურად აგვარებდა, რადგან ალკოჰოლი მავნე მიკრობებს ანადგურებდა და წყალი სასმელად ვარგის მდგომარეობას უფრო დიდხანს ინარჩუნებდა.

ამგვარად, მე-17 საუკუნისთვის ალკოჰოლი ბუნებრივი და შემთხვევითი პროცესიდან საერთაშორისო ვაჭრობისა და ნავიგაციის განუყოფელ ნაწილად იქცა.

ამ ბლოგში ალკოჰოლის ხანგრძლივი და მრავალფეროვანი ისტორია მიმოვიხილეთ: პირველი ფერმენტირებული სასმელებიდან დისტილაციის აღმოჩენამდე და საერთაშორისო ვაჭრობამდე. დღეს ალკოჰოლური სასმელების სამყარო იმაზე მრავალფეროვანია, ვიდრე ოდესმე ყოფილა.

„ევროპროდუქტის“ ქსელში ვისკის, ტეკილას, ლიქიორის, შამპანურის, არაყის, ღვინისა და კოქტეილების ფართო ასორტიმენტი დაგხვდებათ. შეარჩიეთ თქვენთვის სასურველი სასმელი „ევროპროდუქტის“ ფიზიკურ ფილიალებში ან ეწვიეთ ჩვენს ონლაინ მაღაზიას.